1:songs is a solo performance presented as a concert, a Liederkreis, an existential exercise for a singing body. Theatre maker and performer Sanja Mitrovic surrenders her voice to the intense words of tragic female figures from the history of theatre, figures such as Antigone, Medea and Gretchen. The suffering of the fictional heroines (and anti-heroines) repeatedly enters her very being as she sings, shouts and speaks – she is fragile, raw, calculating and emotional. But who is speaking here? And do the dramatic references from the past resonate in the here and now? The symbiosis of contemporary electronic music composed by Gary Shepherd and texts from the literary canon forms the basis for a subtle but loud scream against the instability and the incalculable incalculability of our existence.

As in her last works Lost is my quiet forever and Les Sylphides (2008), Nicole Beutler works with the tension between intense emotionality and cool calculation on the one hand and with the reflection on the history of theatre on the other hand. How do we look at emotions, what moves us and what doesn’t? And in how far does the past resonate through to the contemporary reality? These are issues that are at stake in Nicole Beutler’s work. Always in search for new forms, she now examines the working with existing texts. Music and text shall form the metaphorical basis for a subtle but loud scream against the instability and unpredictablility of existence.

1: SONGS is een soloperformance als een concert, een ‘Liederkreis’, een existentiële oefening voor een zingend lichaam. Performer/theatermaker Sanja Mitrovic geeft haar stem over aan de intense woorden van tragische vrouwelijke personages uit de theatergeschiedenis, zoals Gretchen, Antigone en Medea. Het lijden van deze (anti-) heldinnen treedt herhaaldelijk haar lichaam binnen, terwijl zij hun woorden zingt, spreekt en roept: fragiel, rauw, berekend en emotioneel. Maar wie spreekt er hier? En vinden de dramatische referenties uit het verleden weerklank in het hier en nu? De hedendaagse elektronische muziek van Gary Shepherd en de canon van literaire tekst vormen de basis voor een subtiele, maar harde schreeuw tegen de instabiliteit en berekenbare onberekenbaarheid van het bestaan.

Net als in haar laatste werken Lost is my quiet forever (2008) en Les Sylphides (2008), werkt Nicole Beutler met de spanning tussen intense emotionaliteit en koele berekening enerzijds, en creëert ze ruimte voor reflectie over de geschiedenis van het theater anderzijds. Hoe kijken we naar emoties, wat beweegt ons en wat niet? En in hoeverre klinkt het verleden door in de hedendaagse realiteit? Deze kwesties keren terug in Nicole Beutler’s werk. Altijd op zoek naar nieuwe vormen, onderzoekt ze nu het werken met bestaande teksten.